Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - ΠΟΙΗΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - ΠΟΙΗΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

ΑΙΣΧΎΛΟΣ- ΛΟΥΚΑΣ ΘΑΝΟΣ ....ΠΕΡΣΕ



                                                                             
ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΑΧΩΝ 19 Ιουλίου στις 21:30
Ο Δήμος Βύρωνα και οι εκδόσεις Μετρονόμος παρουσιάζουν:
Αισχύλου Π Ε Ρ Σ Ε Σ
Σκηνοθεσία - Μουσική: Λουκάς Θάνος 
Α΄ κορυφαίος: Ψαραντώνης
Β΄ κορυφαίος: Σταύρος Σιόλας
Άτοσσα: Ειρήνη Λαμπράκη
Αγγελιαφόρος - Ξέρξης: Κωνσταντίνος Μάρκελλος
Α΄ κορυφαία χορού: Βάσω Μορφιαδάκη
Β΄ κορυφαία χορού: Χαρά Γεωργάτου
Δαρείος: Χρήστος Θάνος
Μία παράσταση-αναλόγιο βασισμένη στη μέθοδο του Λουκά Θάνου με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του, Αισχύλου ΠΕΡΣΕΣ, από τις εκδόσεις ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ.
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ





Κέντρο σκηνής ΠΕΡΣΕ Αισχύλου οπτική απόδοση Λουκά Θάνου
Φωτογραφία  Σωτήρης Μπότας

Το δρώμενο τέλειωσε ή.........;
Φωτογραφία: Θεμιστοκλής Παντελόπουλος

Ιουλίου 19. Αρχέγονη νύχτα. Δεν υπάρχει χρόνος. Στους  βράχους του Βύρωνα ξεδιπλώνεται το δρώμενο.

Πέρσες Αισχύλου. Υπάρχει σκηνοθέτης; Όχι.
Ο Λουκάς Θάνος έχει αναλάβει την ιερή αποσύνθεση των συμβόλων.



Είναι Ελευσίνιος.
Συναντήθηκε στα χάσματα του ήχου με τον Αισχύλο.
Ποιός είπε σε ποιόν; Δεν υπάρχει απάντηση.
Στα συμπαντικά δώματα του άρρητου λόγου, δεν μπαίνουν πολλοί.
Το μονοπάτι το χάραξε ο Εύμολπος. Σκοπός είναι να μιλήσει πάλι η Γη.
Ο "Μετρονόμος" αρωγός στην οπτική παρουσίαση "Πέρσες" του Αισχύλου, καταγράφει την διαλυτική σκέψη του Λουκά Θάνου.
Όχι, δεν είναι μετάφραση ενός αρχαίου κειμένου, είναι ο Λόγος, είναι η Αρχή, είναι το Σύμπαν.
Και το Σύμπαν δεν μεταφράζεται, καταγράφεται.
Ποιοί είναι οι Πέρσες και τί θέλουν;

Φωτογραφία: Θεμιστοκλής Παντελόπουλος


Δεν χρειάζεται να μιλήσεις και να πεις.



Οι πηγές φωτός στην σκηνή του θεάτρου, σχηματίζουν τρία παράλληλα πλοία.
Είναι τα ύφαλά τους; Είναι η καρίνα; Είναι το κατάστρωμα;
Τίποτα απ' όλα αυτά.
Η τριαδικότητα διαπερνάται από ένα φως, ένα φως που θα διδάξει το μέτρο της σκιάς, εκεί που θα δράσει ο θεατής μετά την παράσταση

Ά, είναι εδώ! Ναι, είναι εδώ

Ο Ψαραντώνης!
Πού χωράει στο δράμα; Αφού δεν μιλά.
Ο Λουκάς κατεβάζει την δικιά του οπτική, για να την παραδώσει στον θεατή.
Οι πλανήτες πάνω από τα κεφάλια μας, παράγουν μία μουσική που δεν την ακούμε, μα οι νότες και η δόνηση μας αγγίζουν.





Αυτό κάνει ο Λουκάς.
Βάζει τον Ιερέα του ήχου πρώτο στην κορυφή
Τί ακούς;  Η Λύρα είναι αστερισμός. Έχει δικό της πλέγμα, δικό της φως, δικό της  πεδίο.
Αυτό είναι ο Ψαραντώνης.
Ο Λουκάς γνωρίζει καλά ότι η μουσική έχει ένα όργανο : το ανθρώπινο σώμα, που αυτό παράγει μουσική καθ' ομοίωσιν των πλανητών.
Μέσα από το σκοτάδι ο Χορός έτοιμος να μπει στον κύκλο των αρχέγονων μηνυμάτων.
Προπομπός ο Ψαραντώνης και η λύρα του.
Ακούς...  Ακούς...
Κλαίει η λύρα; Όχι, απλά παρακολουθεί την ψυχή σου.
Οι εικόνες της;  Ο Χορός. Συμβολικά κάθεται στα πόδια του Ψαραντώνη και μέσα από τα μαύρα ρούχα και τα λευκά πρόσωπα, δένουν τα μάτια τους, για να μπορέσουν να δουν με τα μάτια της ψυχής..
Τί να δούν;  Ήχος. Φως. Συμπαντικές γωνίες, αέναες κρυψώνες συμβόλων.
Εδώ ξεκινά ο Αισχύλος και ο Λουκάς σέ ένα ατέρμονο εννέα όγδοα.
Ποιός θα χορέψει; Ο θεατής.
Τα μηνύματα παρουσιάζονται μέσα από τα στάδια της νύχτας.
Η Βασίλισσα Άτοσσα, γυναίκα και μάνα τρομερών βαρβάρων, θέλει να ακούσει τί έγινε.
Η μισητή Σαλαμίνα πώς έγινε και τσάκισε μία Αυτοκρατορία;
Στα βράχια της σκίζονται πλέον οι σάρκες του καλύτερου ανθού στρατιωτών, αξιωματικών, ανδρών με δύναμη και όπλα, με φήμη τρανή.
Ανδρών που ό,τι άγγιζαν, παλλόταν απ' τον τρόμο.
Τώρα ένα ανέμελο κύμα ξεπλένει την υπεροψία αιώνων, αφανίζοντας βαρβαρικά ρούχα και σάρκα. Αυτά τα κόκκαλα θα έχουν κάτι απ' το λευκό του Σύμπαντος χωρίς ταυτότητα, θα έχουν κάτι, κάτι από την μισητή γι' αυτούς Σαλαμίνα. Τη Νέμεση του νερού  και της γης.
Η Βασίλισσα Άτοσσα θέλει να μάθει ποιοί είναι αυτοί που αφάνισαν τους Πέρσες.
Η οπτική του Λουκά Θάνου τονίζει τον λόγο του δρώμενου.
Η Βασίλισσα ρωτάει : "Στρατό πολύ έχουν κι αυτοί".
Και ο Χορός απαντά κάτω απ' την μετροβασία των ήχων της λύρας του Ψαραντώνη :
"Τέτοιο στρατό που έφερε
Πολλά δεινά στους Μήδους"

Η Βασίλισσα ξαναρωτά :
"Τόξα βαστούν;"

Και ο Χορός απαντά :
"Όχι, κρατούν κοντάρι και ασπίδα
Σώμα με σώμα πολεμούν"

Η Βασίλισσα συνεχίζει :
"Κι άφθονα έχουν πλούτη"

Κορινθιακό αγγείο με απεικόνιση των εργαζομένων σκλάβων στα μεταλλεία Λαυρίου. 5ος π.Χ. αιώνας


Πάντα ο ορυκτός πλούτος των λαών ήταν το βασανιστικό δώρο που χάριζαν οι Ωκεανίδες Νύμφες, βάζοντας τον πλούτο εκεί που οι κοινωνίες μικρές και ανέμελες, χωρίς φόβους και μίση, μέσα από πολιτισμικές κληρονομιές και συλλογές ήχων από τους περαστικούς αιώνες, έφτιαχναν τα Έθνη τους.
Ένα τέτοιο Έθνος είμαστε κι εμείς οι Έλληνες.
Οι Πέρσες; Το αρχέγονο ΝΑΤΟ, που με τρομοκρατίες και με μοναρχικές αποφάσεις, θέλει να ελέγχει τις τύχες των λαών.
Το πρόβλημα το αναφέρει ο Χορός των Περσών, μέσα από την οπτική του Λουκά Θάνου στο δρώμενο του Αισχύλου :

"Φλέβα ασήμι πλούτο γης"

Ερώτημα της Άτοσσας, που το κόβει ο ήχος της λύρας στην μέση, για να το διαχειριστεί ο θεατής :

"Ποιός είναι ο βασιλιάς τους;"

Και ο Αισχύλος καταγράφει στο Σύμπαν την λέξη αδέσμευτος και ελεύθερος, μέσα από την απάντηση του Χορού, που ο Λουκάς Θάνος με την ένταση της φωνής των Χορευτών, δίνει την λύτρωση σε όσους μπαίνουν σε αυτά τα αδιαχείριστα και δύσκολα Ελευσίνια μονοπάτια

"Δεν είναι σκλάβοι κανενός
Και βασιλιά δεν έχουν"

Το δρώμενο ξετυλίγεται κάτω από την Κόμη της Βερενίκης και ο θρήνος των Περσών μεγαλώνει μαζί με τα κοφτερά βράχια του Βύρωνα.
Ο Αγγελιαφόρος καταγράφει με την ακρίβεια τροχιάς φωτονίου, τον ιδρώτα της συμφοράς :

"Ήταν τα τόξα ανήμπορα
Και ο στρατός μας όλος
Στο έλεος των καραβιών
Που Έλληνες οδηγούσαν"

Το σκηνικό αλλάζει. Ο Αισχύλος και ο Λουκάς συζητάνε.
Ο Αισχύλος βουτά τον λόγο του στην Στύγα του Σύμπαντος.
Και ο Λουκάς παρουσιάζει αυτή την ατσαλένια οπτική γωνία.
Ποιά είναι θεατή μου τα καράβια των Ελλήνων;
Η Κρήτη. Τα Κύθηρα. Η Κύπρος. Η Σαμοθράκη. Η Κεφαλονιά. Η Αμοργός.
Και άλλα χιλιάδες...
Με ποιούς πολεμούν και ηττώνται οι υπερφίαλοι Πέρσες, που έχουν χάσει το μέτρο της ύλης και της διαχείρισης;


Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

Ποιοί είναι οι αξιωματικοί στα πλοία των Ελλήνων, που εξουδετέρωσαν αυτό το αρχέγονο ΝΑΤΟ;
Είναι ο Όμηρος. Είναι ο Ησίοδος. Είναι ο Αισχύλος. Είναι ο Ευρυπίδης. Είναι ο Σοφοκλής.
Και ενώνουν τις φωνές τους με τον Ελύτη, τον Σικελιανό, τον Σεφέρη, τον Βάρναλη, τον Ρίτσο.
Και φέρνουν τόσες συμφορές, που θα τις ζήλευε ακόμα και ο Μιαούλης.
Μα ήξερε ο Αισχύλος τον Οδυσσέα Ελύτη και τον Σεφέρη;
Ήταν όλοι μία παρέα στην Ελευσίνα. Εκεί που ο Λουκάς είδε την σύνθεση και την αποσύνθεση των συμβόλων.
Οι Πέρσες σε 360 μοίρες.
Και μέσα στον κυκεώνα της θλίψης και της οδύνης, το φάντασμα του Δαρείου.
Είναι νεκρός ο Δαρείος; Τον σκότωσε η υπερβολή στα σκαλοπάτια του μέτρου.
Και τώρα γιατί θρηνεί;
"Γιατί οι θεοί του σκοταδιού
Θέλουν εκεί να μας κρατούν"

Όπως ο ίδιος λέει. Και συνεχίζει :

"Θέλουν εκεί να μας κρατούν
Μα εγώ κ' η  θέλησή μου
Με υπέρκοσμη προσπάθεια
Τους νεκρονόμους πείσαμε
Και νά'μαι".

Τί θέλει ο Δαρείος;
Τί θέλει ένα φάντασμα, ανάμεσα στους ζωντανούς;

Μπορεί να είναι εύκολη η απάντηση, αλλά πρέπει να απαντηθεί το σύμβολο, που βάζει πίσω από την σκιά ο Λουκάς Θάνος.





Θεατή μου, άκου την λύρα του Ψαραντώνη και πες μου, ποιός είναι το φάντασμα και ποιός ο ζωντανός;
Οι πράξεις πίσω απ' τις σκιές που σμιλεύουν την Ιστορία, δείχνουν τα μονοπάτια που ζουν οι ζωντανές κοινωνίες, αφήνοντας πίσω τις πόρτες του Κωκυτού και του Πυριφλεγέθοντα.
Ο Χορός, τρεις γυναίκες, σχηματίζουν μία ηχολόγχη, με αιχμή τον Ξέρξη.
Αυτή η ηχολόγχη είναι στραμένη προς τους θεατές.
Όχι, δεν θέλει να πληγώσει, θέλει να ανοίξει φλέβα νερού, για να εξαγνιστεί ο Ξέρξης.
Ένα "Ωχ", δονεί την ατμόσφαιρα και ο Ξέρξης, σκίζοντας το δέρμα της περηφάνιας του, βγάζει τα σωθικά του στη Σελήνη, για να τα εξαγνίσει για την Ύβρη στον Σύμπαν.
Η λύρα και ο Χορός δονούν την σκηνή

"Ν' ακούσει όλη η πόλη αααχ" ...

Ποιά είναι αυτή η πόλη;  Η Περσία,  που έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον, όσο ο Ξέρξης μονάρχης δεν συντρίβει το υπέρτατο Εγώ και την αλαζονεία και συνεχίζει, όπως λέει ο Χορός :

"Σε οδηγώ με γοερό
Θρήνο
Θρηνώνας"

Βράδυ, 19 Ιουλίου.
Δεν υπάρχει χρόνος, το δρώμενο τέλειωσε.

Θεατή μου, τέλειωσε;

Η αρχαία σκηνή αναδύει τους ήχους,  την ώρα που τα φωτοσκαριά των αόριστων Περσικών πλοίων διαπερνώνται από το κοσμικό φως και την λύρα του Ψαραντώνη.
Οι ιερονόμοι του λόγου και της παράστασης, αποχωρούν μαζί με τον κόσμο.
Μα, κοίτα!
Στη σκηνή παραμένει ο ζωντανός ο λόγος του Δαρείου, που μιλάει για τον γιό του :

"Η άμυαλη νιότη η απερίσκεπτη του γιού μου
Πίστεψε δούλο του θα κάνει
Τον ιερό πορθμό της Έλλης
Δαμάζοντάς τον με δεσμά
Τη φυσική ροή της φύσης
Δεν την δαμάζουν αλυσίδες"

Ο Αισχύλος και ο Λουκάς αποσύρονται κρατώντας τα άρρητα σύμβολα μακριά από τα μάτια αδαών σκιών.
Ναι, εδώ αρχίζει το πραγματικό μυστήριο.
Τα βράχια του Βύρωνα φωνάζουν :

"Άλαδαι μύσται"


Μα κάθε φορά, κοίτα πίσω...

Κοίταξε πίσω σου : οι Πέρσες.
Και κάτω από τα πόδια σου ο πλούτος της γης σου.

Ο Αισχύλος έχει δώσει την εντολή :
Σώμα με σώμα.
Αν ψάξεις τα όπλα, θα τα βρεις στις νότες του Ψαραντώνη και στην οπτική του Λουκά Θάνου.

Γιατί αυτό δεν ήταν μία παράσταση με μέτρα και νόμους. Ήταν η δικιά σου  χοροχρονική σκηνή, που ζητάει την πρακτική σου, όπως η διψασμένη γη το ύδωρ.
Και μην ξεχνάς τα λόγια του Χορού :

"Χτυπούν αλύπητα οι θεοί"

Μα όχι, όπως λέει παρακάτω :

"Το γένος των Περσών"

Παρά την υπερβολή και την υπεροψία.

Καληνύχτα...

Αυτός ο Ιούλιος, θεατή μου, γεννήθηκε για να ενωθεί εξαγνιστικά με το δικό σου Σύμπαν
και τους ΠΕΡΣΕΣ που κουβαλάμε μέσα μας.....

Σωτήρης Μπότας



Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Σώπα Λουκά, οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτάνε.



Λουκάς Θάνος Αθήνα 2017

Ακούω τον Νίκο στην ανέκδοτη αυτή ηχογράφηση.
Η ίδια έκπληξη, η ίδια αποκάλυψη όπως τότε πριν σαράντα χρόνια που τον πρωτοάκουσα στα Ριζίτικα. Τότε δεν ήξερα γιατί ήθελα μόνο τον Ξυλούρη να τραγουδίσει τα τραγούδια μου. 
Τώρα ακόμα δεν ξέρω, μόνο νιώθω όπως τότε μιά ιερή τελετουργία να διαπερνά από άκρη σ' άκρη το κορμί μου. Το απώτερο παρελθόν και το μέλλον του Απόλλωνα που χορεύουν τον Διόνυσο του παρόντος μου στους ήχους της ανυπότακτης Κρήτης με τη γλώσσα την Ελληνική... αυτή νομίζω την μεγάλη εντολή μου παραδίδει ο αρχαγγελικός φίλος μου. Είπα φίλος μου...πόσο τυχερός λοιπόν άνθρωπος είμαι...
Έγραφα τραγούδια από μικρός. 
Δεν ήθελα κανέναν να μου τα τραγουδήσει. Άκουσα τα Ριζίτικα. 
Η πρώτη μεγάλη μουσική αποκάλυψη για μένα. Ένας κόσμος απλώθηκε, άνοιξε με ελευθέρωσε ο ήχος. -Μόνο αυτή τη φωνή θέλω για τα τραγούδια μου πατέρα , είπα. - που να τον βρούμε τον Ξυλούρη παιδί μου, μου απάντησε σαστισμένα ο πατέρας μου... κι όμως τον βρήκαμε. Ήρθε στο σπίτι μας. Κάθησε στη πολυθρόνα, σταύρωσε τα πόδια ρούφιξε καυτό ελληνικό καφέ και μετά τσιγάρο ηδονικά. Του έμαθα την Μπαλάντα του κυρ Μέντιου και τους Πόνους της Παναγιάς την ίδια εκείνη πρώτη μέρα μας. - Θα τον κάνουμε αυτόν το δίσκο Λουκά θυμάμαι είπε...
Έχουν περάσει χρόνια, κάθομαι στην ίδια πολυθρόνα και γράφω κάτι σαν μιαν ανάμνηση κάποιου άλλου, σαν να μην ήμουν εγώ αυτός με τον Νίκο, αλλά ένα μικρό παιδί που αψηφούσε και το θάνατο ακόμα. Εγώ, αυτός, με το Ξυλούρη, κάτι σαν όνειρο στον ύπνο κάποιου άλλου όχι δικό μου. Με τον Νίκο Ξυλούρη εγώ, σκέψου, να τραγουδάμε μαζί στα σκαλοπάτια της ουτοπίας για την χείμερα του κόσμου τα ποιήματα της Ελλάδας του Βάρναλη του Καρυωτάκη του Αλεξάνδρου...
Πρίν λίγο καιρό του έστειλα ένα γράμμα νομίζω.
Προς Νίκο Ξυλούρη Πρώτο νεκροταφείο Ελλάδας.
…τι να κάνουμε Νίκο μου που πήγε τόσο αίμα, που πάμε ,τι είναι μάχη; του έγραψα.
Χτές και ενώ άκουγα την ανέκδοτη αυτή στιγμή του, πήρα τελικά το γράμμα του
...σώπα Λουκά, οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτάνε.
Ήπια μια γουλιά καφέ κι ένιωσα λίγο μόνος, μετά πήρα μια βαθιά ανάσα και ξεχύθηκα με μεγαλύτερη ορμή προς τον Προμηθέα...

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

ΦΑΡΟΣ



Ποιός όρισε την Γη των ονείρων του ;
Εδώ ο κέδρος παίζει με τον αέρα του Λιβυκού
καθώς ένας φάρος τους κλείνει το μάτι 
μέσα στη νύχτα της σιωπής.
Τσιγάρο η μνήμη αναμμένο
τινάζει την στάχτη της
μέσα σε πληγωμένα σταχτοδοχεία
από προσδοκίες αιώνων
την ώρα που ο κέδρος αφήνει την σκιά του
να ξεμακρύνει κάτω από το ερωτικό κάλεσμα της Σελήνης
Αυτά τα παιχνίδια αρχέγονες τρικυμίες
που ξεσπούν στα βράχια μικρών νησιών
για να τους θυμίζουν την αδυναμία τους
μέσα στην ασύνορη θάλασσα της ψυχής.
Ποιός όρισε την Γη των ονείρων του ;
...
Ο φάρος έχει λόγο να μιλήσει τώρα 
και τα ναυάγια του Λιβυκού...

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ 1/2/2017  2.20 π.μ



Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Η ΕΥΡΥΔΙΚΗ ΤΩΝ ΓΕΦΥΡΙΩΝ





Παίζεις ακόμα με τα πλατανόφυλλα;
Νότες μιας Άνοιξης ,που έκαψε Χειμώνας Κέρβερος,
αλυχτώντας τρομαγμένες σκιές μιάς μισής Σελήνης
Το βήμα σου, μέλισσα αιχμάλωτη στον ιστό της θλίψης
και ο βόμβος της,φαρμάκι 
πιό ισχυρό κι απ´ το οχιόδοντο του Κοκκυτού
που κεντρίζει τις βάρκες των αιώνων
να μην θυμούνται πως είναι η ζωή στο αλώνι του Ήλιου
Παίξε τη λύρα σου...
Σήμερα χορεύει το σύμπαν
τον Γέρανο της νίκης
Η Ευρυδίκη πάντα θα είναι το φως
κάτω απ´ τα  γεφύρια των χιλιετηρίδων.
Και 'συ ο νικητής που θλίψη καμιά δεν τον αγγίζει
Γιατί.....και ο λόγος των Θεών Ορφέα
χρειάζεται αμφισβήτηση

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ

Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Ο ΛΟΥΚΑΣ ΘΑΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ''ΥΕ'' ''ΚΥΕ'' ΤΗΣ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ



Είναι στιγμές που θέλεις να παίξεις μουσική' κιθάρα, φλογέρα, τύμπανο, λύρα ή σουράβλι.





Είναι στιγμές που θέλεις να μάθεις μουσική, για να εκφραστείς και να ακολουθήσεις τον δρόμο των πλανητών, εκεί που ο Πυθαγόρας αποκρυπτογράφησε τις μυστικές νότες, για να δείξει στους ανθρώπους το δρόμο που ενώνει τον άνθρωπο με το Σύμπαν. Είναι στιγμές που θέλεις  να εκφραστείς μα η μουσική είναι μέσα σου πάλλεται, δονείται, αγγίζει τα σωθικά σου, είσαι όλες οι νότες, οι κλίμακες είναι μέσα σου και οι δάσκαλοι οι Ορφικοί, σου δίνουν κουράγιο.
Εσύ είσαι η κιθάρα, εσύ το τύμπανο, εσύ το σουράβλι, εσύ η τεντωμένη  χορδή για το συμπαντικό δοξάρι, που φτάνει μέχρι την Κόμη της Βερενίκης.

                                                                 

Μέσα σου το πεντάγραμμο του Σύμπαντος. Αόρατο και ορατό μα πάντα κάτω από την δυαδικότητα αυτή,  υπογράφει με σεβασμό η κόρη του πολέμαρχου Άρη, η Αρμονία. Αυτή η ιερή αταξία, είναι η ισορροπία των πάντων. Βρόγχοι και παλλόμενα κουάκ, διαστάσεις πέρα από τις κατανοητές, ταξίδι στο παρελθόν και στο μέλλον.



Και, ναι, για να κατανοήσεις αυτή την ακατανόητη αταξία, πρέπει να είσαι Έλληνας και κάθε Έλληνας είναι μουσικός και χορευτής μετά την μάχη του Μινώταυρου στον κυκλικό χορό του Γέρανου, που έστησε ο Θησέας στη Δήλο. Κάθε Έλληνας επιστρέφει στη θάλασσα του άχρονου Σουνίου, για να γκρεμίσει τον παλιό Αιγαία και να εδραιώσει την γενιά του, την γενιά κάθε νικητή Θησέα, που ο λαός θα τον αναδείξει πρώτο των πρώτων


Τί χρειάζεται για να παίξεις μουσική; Το σώμα σου  και η ψυχή σου. Αυτό το ξέρει καλά ο Λουκάς Θάνος. Λιγομίλητος και ασκητικός, δημιουργεί την άυλη σκηνή, για να επικοινωνήσει με τον Αισχύλο. Ναι, αυτόν τον τραγωδό, που η μοίρα θέλησε να γεννηθεί δίπλα στα Ελευσίνα και κάτω από τον στάχυ της Δήμητρας, έναν στάχυ που κρύβει το σπέρμα όλων των αγέννητων.
Ο Αισχύλος είναι ο κατ' εξοχήν συμβολιστής τραγωδός και μαχητής της μάχης του  Μαραθώνα.  Αυτή η μάχη δίνεται συνέχεια, γιατί όταν ο μαχητής είναι ποιητής, τραγωδός και μουσικός που κουβαλάει στις πλάτες του τα όπλα μιάς τεράστιας πολιτισμικής κληρονομιάς, είναι προδιαγεγραμμένη η  ήττα των Περσών και στο μέλλον.  Πού γνώρισε ο Λουκάς τον Αισχύλο; Στους πρόποδες του Υμηττού.



Ανάμεσα στα μονοπάτια του βουνού  διδασκόταν από  την ίδια την Φύση, μέσα από τα σύμβολά της και όπως περπατούσε, συνέλεγε τους ήχους του αέρα, που περνούσε πότε ανάμεσα από τις πευκοβελόνες πότε δίπλα στα θυμάρια και στα φασκόμηλα και άλλες φορές μπλεκόταν στα φτερά των μελισσών, ο Λουκάς μάζευε κομμάτι κομμάτι τον ήχο και τον έκρυβε καλά μέσα του. Τότε ήταν που του  μίλησε ο Ελευσίνιος τραγωδός. Διάλογος και όχι μονόλογος, γιατί ο Αισχύλος είναι ζωντανός και για να τον δεις πρέπει να στήσεις το δικό σου  αρχαίο θέατρο, να στήσεις την κυκλική σκηνή και να κάνεις το σώμα σου μουσική και την ψυχή σου νότα.
                                                                              
                                                                         

Έτσι επικοινώνησε ο Λουκάς και του έδειξε ο Αισχύλος τον δρόμο του Κοκκυτού και του Πυριφλεγέθοντα. Αυτά τα ποτάμια, δεν είναι ποτάμια των νεκρών, είναι τα ποτάμια των ψυχών που μόνο αν ξέρεις την μουσική του Σύμπαντος επικοινωνείς μαζί τους.




Υποχθόνιες νότες που σχίζουν το παραπέτασμα της νύχτας, για να ανέβουν στην επιφάνεια της σκηνής του θεάτρου, να μπουν μέσα στο σώμα σου και εκεί να πάρουν λόγο και μουσική. Και αυτή η λαλιά να ανέβει μέχρι τις ψηλές κορφές των άφθαρτων και απάτητων βουνών.
Ο Λουκάς Θάνος είναι ένας Έλληνας που  έμαθε να χτίζει αρχαία θέατρα, για να επικοινωνεί με τους Ποιητές.

ΑΡΧΑΙΑ ΓΕΦΥΡΑ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ
                                                                     
Και έγινε γέφυρα, σαν την αρχαία γέφυρα της Ελευσίνας, εκεί που οι μύστες τελούσαν τους γεφυρισμούς και επικοινωνούσαν με τους  αγαπημένους, που βρίσκονταν στην αόρατη πλευρά του  χρόνου.
Και εκεί συνάντησε τον Κωστή Παλαμά. Όχι, δεν είναι νεκρός. Και ο Λουκάς γίνεται όργανο και  παίζει μουσική.
Τα λόγια του Άγγελου Σικελιανού : "Ηχήστε οι σάλπιγγες...  Καμπάνες βροντερές, δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα" ...
Όχι, ο Παλαμάς δεν είναι νεκρός παρά μονάχα
"ο άρρητος παλμός της αιωνιότητας αστράφτει αυτήν την ώρα
Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός
την άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα"
Ο Λουκάς γίνεται ο ίδιος ένας μουσικός δρόμος,  για να περάσουν οι αγέννητες γενιές των Ελλήνων τους γεφυρισμούς  του μέλλοντος, λίγο πριν  το ζωντανό της Ελευσίνας ιερό.
"Ύε Κύε" η φωνή του. Βροχή και καρποφορία.
Είναι στιγμές που θέλεις να παίξεις μουσική. Δες μέσα σου, γίνε ο αρχιτέκτονας του δικού σου αρχαίου θεάτρου, ακολούθα τα βήματα του Λουκά Θάνου και συνάντησε τους αγαπημένους σου.  Γιατί θα ηχήσουν οι σάλπιγγες οι γοερές, επειδή εσύ βρήκες τον τρόπο να καλέσεις την ελληνική ψυχή την τροπαιοφόρα.

Σωτήρης Μπότας 16/12/2016


                                                                                   
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΛΟΥΚΑ ΘΑΝΟ







Θα μπορούσα να γράφω για ώρες, γι' αυτό που πολλοί ονομάζουν νέα δουλειά του Λουκά Θάνου, σε ποίηση Κωστή Παλαμά.
Μα αυτό δεν είναι δουλειά, είναι γέννα, είναι η αγωνία του νερού να τρυπήσει τον βράχο, είναι το στοίχημα της σταγόνας να ανοίξει το δρόμο για το ποτάμι.

ΛΟΥΚΑΣ ΘΑΝΟΣ

Ο Λουκάς δεν είναι ένας συνηθισμένος συνθέτης. Είναι ένας ασκητής παρατηρητής του Σύμπαντος. Εκεί η μουσική του Πυθαγόρα, εκεί η σκιά του Ορφέα, εκεί η σύναξη των ποιητών, εκεί  και η ματιά του Λουκά Θάνου, πιό διεισδυτική ματιά και από το τηλεσκόπιο του Κέπλερ.




Εκεί, ανάμεσα στον Ωρίωνα και στη λύρα, βρίσκει τον μοναχικό στρατολάτη Κωστή Παλαμά, και πιάνει μαζί του κουβέντα, μιά κουβέντα που την καταγράφει με τις νότες του. Ο Ποιητής είχε καιρό να μιλήσει. Αφουγκραζόταν μόνο τους ήχους, καθώς οι πλανήτες γύριζαν γύρω από τον εαυτό τους, αναζητώντας την αιτία της δημιουργίας. Και ανάμεσα σε αυτή τη σιωπή, ο θάνατος.


ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΟΥΛΗΣ

Ο Παλαμάς είναι ο νικητής. Έχει όνομα, έχει επίθετο, έχει γραφή, έχει καταγωγή. Είναι Έλληνας. Ο χάρος, ένας απρόσωπος υπηρέτης του χρόνου, που ανακυκλώνει την ύλη του Σύμπαντος και πολλοί πιστεύουν πως έχει τη χάρη να παίρνει ζωές.




Αυτή η κουβέντα
ήταν που ήθελε να κάνει ο Κωστής Παλαμάς με τον Λουκά Θάνο
και του συστήνει από κοντά ένα από τα παιδιά του.


                                      


Ο Διγενής κι ο Χάροντας.  Ποιός είναι ο νικητής και ποιός είναι ο νικημένος;
Ο Λουκάς ως ασκητής ακούει. Δεν υπάρχει χρόνος γι' αυτό το άκουσμα, είναι άχρονο, αγέννητο και γεννημένο ταυτόχρονα, νέο και παλιό μαζί.

                                                                               

                                Λουκάς Θάνος - Στη μνήμη του Κωστή Παλαμά

 
                                                                                                                         


Εδώ, ο Λουκάς  επεμβαίνει σε αυτή την άχρονη δίνη για να δώσει ρυθμό στη στροφή της, μία στροφή που μπορεί να είναι  ένα κβαντικό σημείο ή μία τεράστι συμπαντική περίμετρος.
Ποιός θα ορίσει το κβαντικό σημείο ή την συμπαντική περίμετρο;
Ο κόσμος. Ο κόσμος που θα ακούει και θα μεγαλώνει το έργο στην διαστολή του χρόνου, μία διαστολή που δεν σταματάει ποτέ μετά την έκρηξη.


   Η θεωρία των υπερχορδών



Το έχω ξαναπεί πως ο Λουκάς Θάνος είναι κβαντικός συνθέτης. Η ταλάντωση είναι η καρδιά της μουσικής του, η συχνότητά της, η ανάσα του ίδιου του Λουκά, μία ανάσα που καταγράφεται από την ένταση της μουσικής και την αγωνία της να ενωθεί με το μητρικό Σύμπαν.





Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου.  Ό,τι παραπάνω γράψεις, είναι περιττό.
Ο Λουκάς μέσα από την ένταση της αγωνίας του Συμπαντικού ιδρώτα, τρυπά τον βράχο του πολιτισμού, για να δημιουργήσει το νέο ποτάμι, ένα νέο ποτάμι που θα κυλήσει όμως στην παλιά κοίτη της Ποίησης του Παλαμά.
Αγγίζοντας την μουσική του, καταλαβαίνεις τον στατικό ηλεκτρισμό που έλκει τον θαυμασμό της νέας γέννας. Πώς να προσπεράσεις χωρίς να στρέψεις το βλέμμα σου πάνω σε τούτη τη γραφή;

                                       "Καβάλλα πάει ο Χάροντας τον Διγενή στον Άδη''

                                                                         
''Ο ΔΙΓΕΝΗΣ''
ΤΑΣΣΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΥ ΧΑΡΑΚΤΙΚΟ 1949
  Ο Έλληνας ξέρει καλά πως συμβαίνει το αντίθετο. Ο Διγενής οδηγεί.  Έχει την λεβεντιά, τον άνεμο, την ομορφιά της πούλιας και το ατάραχο βλέμμα του νικητή, ενός νικητή που δεν κατακτά αλλά απελευθερώνει Πατρίδες.
Εδώ ο Διγενής είναι ο πραγματικός αθάνατος του κόσμου και πάνω απ' όλα ξεπερνάει τα όρια μιάς συνορο-γραμμής. Και ο Παλαμάς, μέσα από την ελληνικότητα της γραφής του, αυτόν τον Διγενή τον κάνει Άγιο των Λαών, που τους απελευθερώνει και τους ενώνει.
Ας ψάξουμε πραγματικά τί κρύβεται πίσω από αυτό που απλά το ονομάζουμε Πατρίδες.


Νέος δίσκος του Γιάννη Χαρούλη
σε ποίηση Κωστή Παλαμά και μουσική Λουκά Θάνου


Ο Λουκάς γίνεται ο συνδετικός αρμός ανάμεσα στο αίνιγμα και τη λύση και χρησμοδοτεί με την μουσική του. Κάθε ναός έχει έναν ιεροφάντη. 






Εδώ ο Λουκάς επιλέγει τον λαουτιέρη από την κρυψώνα του Δία στα βουνά της Κρήτης.
    Έρωντας και δροσουλίτες η φωνή του. Και ο συνθέτης ανοίγει το ναό, για όποιον έχει       ανάγκη να λειτουργηθεί από την άγια παράδοση των Πατρίδων.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ  10/12/2016
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Ο ΛΟΥΚΑΣ ΘΑΝΟΣ ΚΑΙ Η ΕΝΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Το «Σάλπισμα» του Λουκά Θάνου


Το "ΣΑΛΠΙΣΜΑ" ακούγεται για πρώτη φορά το 1980.
Ο Λουκάς Θάνος συλλέγει τις νότες των τραγουδιών του δίσκου από το μουσικό πατητήρι του Σύμπαντος, γιατί γνωρίζει καλά ότι η καλή  μουσική είναι σαν την καλή σοδιά  του μούστου. Όσο το κρασί ωριμάζει  μέσα στα χρόνια, τόσο καλύτερο γίνεται.
Γι' αυτό  η μουσική του Λουκά δεν έχει χρόνο.
Όσο πιό παλιός είναι ο κρητικός μαρουβάς, τόσο καλύτερος είναι.


Γεμίζω ξανά το ποτήρι της ψυχής μου με την μουσική του Λουκά.  Ώριμο άρωμα. Διαυγές χρώμα. Αξεπέραστη γεύση. Μία μουσική - κυκεώνας, προκαλεί πνευματική μέθη.
Και ποιός μπορεί να κεράσει αυτόν τον μαρουβά; Μα φυσικά ο Νίκος Ξυλούρης.
Μέσα σε όλα αυτά τα κομμάτια του δίσκου, σταματάω σε μιά γουλιά, που την θεωρώ ξεχωριστή και μοναδική.



Ποίηση, μουσικός ήχος, φωνή. Και η τριανδρία του ποιητή Άρη Αλεξάνδρου, του συνθέτη Λουκά Θάνου και του λυράρη Νίκου Ξυλούρη, γίνεται το ιερό Ένα των αρχαίων Ελλήνων, που 1 = 3, γιατί ο χρόνος έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον.
Και αυτός ο δίσκος έχει ιστορικό παρελθόν, αλλά μεγαλώνει το πολιτιστικό μας μέλλον, ενώ βιώνουμε καθημερινά ένα δυσβάσταχτο παρόν.
Μοναδικός ο δάσκαλος Βάρναλης αλλά η μυστική εντολή για  την Ελευθερία, δίνεται από την γραφή του Άρη Αλεξάνδρου :

"Τις νύχτες σκάβαμε κρυφά, μιάν υπόγεια σήραγγα"...

Για  ποιά εξορία μιλάει ο Ποιητής;
Μακρόνησος, Ικαρία, Γυάρος,  Ζάτουνα, Μακρακώμη;



Όχι,  δεν είναι  αυτός ο τόπος της εξορίας. Είναι κάτι ποιό βαθύ. Είναι οι καθημερινές εξορίες που βιώνουμε σαν άνθρωποι. Εξορίες που δημιουργούνται μέσα στην κοινωνική βάση και μέσα στα συναισθήματά μας. Όχι πως οι άλλες  δεν είναι ιεροί τόποι, αλλά πολλές φορές βιώνεις την εξορία, χωρίς να σε έχει στείλει θεωρητικά κανείς.



Και εκεί πρέπει να βρεις σύντροφο τον εαυτό σου, για να σκάψετε το βράδυ, παραμερίζοντας  τις πέτρες και τα χώματα της καθημερινότητας, ανοίγοντας μιά σήραγγα, που ξέρεις ότι το πολύ θα φτάσει μέχρι την θάλασσα.  Μα αυτή  η γνώση, ότι θα φτάσεις μέχρι τη θάλασσα, είναι η αρχή του ταξιδιού.
Ο Ποιητής μιλάει  με συντροφικό τόνο στο προτελευταίο τρίστιχο  :

"Κι όμως ήταν ανάγκη να
βλέπουμε
τα χέρια μας να ζούνε"

Εδώ ο Ποιητής  βρίσκει τον εαυτό του και περνάει στον Ενικό :

"Μου ήταν ανάγκη να βλέπω
πως κοντεύω πόντο πόντο να
σε φτάσω"

Ο σύντροφος - εαυτός και η  σάρκα, έγιναν Ένα και παίρνουν την οντότητα του Πολίτη, που έχει ένα Χρέος : να μη λείψει ποτέ από τα μέρη της Ελευθερίας, παρ' όλο  που η καθημερινότητα ή άλλες καταστάσεις, στήνουν μικρές ή μεγάλες εξορίες στο διάβα του.


Ο Λουκάς Θάνος αντιλαμβάνεται το μεγαλείο της ποίησης του Αλεξάνδρου και σκάβει το δικό του  λαγούμι Ελευθερίας, με ένα ντο και με ένα σι στο χέρι, για να φτάσει στη δικιά  του θάλασσα και να την ταξιδέψει με το καράβι της μουσικής του, ένα καράβι που το έφτιαξε για να χωράει όλους εμάς.
Ας ξανακούσουμε αυτή την εντολή, γιατί έχουμε χρέος να είμαστε πάνω στο καράβι του Λουκά Θάνου 





                                              '' Τις νύχτες σκάβαμε κρυφά μια υπόγεια σήραγγα
                                               μ’ ένα σουγιά, μ’ ένα πιρούνι, με τα νύχια

                                               Σκάβαμε τις πέτρες ξέροντας πως θα φτάσουμε
                                               το πολύ ως τη θάλασσα

                                               Κι όμως μας ήταν ανάγκη να βλέπουμε
                                              τα χέρια μας να ζούνε

                                              Μου ήταν ανάγκη να βλέπω
                                              πως κοντεύω πόντο πόντο να σε φτάσω..."


                                        

                                                                             









Σωτήρης Μπότας 6/12/2016


Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

ΑΛΓΕΑ ΠΑΣΧΩΝ

David Scott, 1839
Ο Φιλοκτήτης εγκαταλελειμμένος στο νησί της Λήμνου



Περάσανε νύχτες
Η σιωπή πληγή ανοιχτή
Η θύμηση παίρνει δρόμους
αναζητώντας σκιές και λόγια ειπωμένα
Το σώμα ασάλευτο ασελγεί επάνω του
μια  πόρνη γριά σελήνη
Ο πόνος του κορμιού ανύπαρκτος
μπροστά στη χάσκουσα πληγή της ψυχής
Οι σύντροφοι ταξιδεμένοι
Τι να θυμούνται τώρα
και ποιές εικόνες έχουν στο μυαλό
Η Λήμνος δεν είναι για πολλούς
Το τόξο χαμένο, η πληγή αγιάτρευτη
Δεν θα περάσουνε ξανά από εδώ οι συντρόφοι
Στην Ολιζώνα την άγονη
πατρίδα όμορφη, εφηβικών χρόνων
μονάχα η ψυχή θε να γυρίσει
Περάσανε νύχτες ,η μιά πάνω στην άλλη
Σημάδι ανεξίτηλο η σιωπή στην ψυχή σου
Στιγμιαία μονάχα μιά φωνή διαπερνά τη σκέψη
Φιλοκτήτη για πάντα κοιμήσου
Ο μύθος αλλάζει,δεν θα 'ρθουν οι δικοί σου

Σωτήρης Μπότας.

Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

ΠΑΓΕΤΩΝΑΣ





Ξημερώνει...
Αυτή η σκιά είναι δικιά μου
Σέρνεται στις γωνιές
επαιτώντας λίγη θερμοκρασία
από έναν αδίστακτο Ήλιο.
Φωνές... παντού φωνές
Και 'γω ...
παγωμένο φρενάρισμα στο δρόμο
ενός χρόνου που κατάργησε
τα φανάρια προτεραιότητας
για πεζούς οδοιπόρους.
Τώρα αναζητώ την νύχτα
να κρύψω πάλι την ανυπαρξία μου.
Χρειάζεται χρόνος να μάθω
τον ρυθμό του αίματος μου στις φλέβες μου...
Πολύς χρόνος ακόμα.
Έχει βλέπεις και η επανάσταση
της θερμοκρασίας τη δικιά της περίοδο παγετώνων

Σωτήρης Μπότας

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2016


Σε ποίηση Παύλου Παπαβλασόπουλου
Μέλος των ομάδων Ομάδα Παραδοσιακών Σπόρων Πύργου Ηλείας
Αστέρια Αστέρια άγρυπνοι φρουροί Ουράνια τραγούδια Στο κήπο του μεσονυκτίου Αμύριστα λουλούδια Αστέρια άγρυπνοι φρουροί Στο πέλαος της νυχτιάς μου Στρατιώτες του ονείρου μου Κεριά της μοναξιάς μου Αστέρια σύντροφοι πιστοί Στου κόσμου το ταβάνι Αστέρια πάρτε με μαζί Στο μαύρο καραβάνι
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Δονητές άστρων

Δημιουργία της Μαίρη Κατράντζου
μέσα από το φακό του Έρικ Μάντιγκαν Χεκ.


Στους αστεροειδείς της Ηους ανάμεσα στην Κύρια Ζώνη ο 423 αναζητά την ματιά Ωγκύστ Σαρλουά.
Το συμπόσιο εδώ είναι για λίγους. Ξέρεις καλά το όνομά της μα εσύ εγκλωβισμένος ανάμεσα στο ψέμα και στην αλήθεια.
Το κώνειο της ανθρωπότητας ήπιε τον Σωκράτη για να ριζώσει στα βουνά της αθανασίας. Ποιος μπορεί να καταλάβει τα μυστικά της νύχτας εάν δεν ξεκολλήσει το βλέμμα του από το χώμα. Όλα μα όλα είναι εδώ. Ακόμα και η μυθική Ιέρεια έτοιμη πάλι για να τελέσει τον καθαρμό των Αθηναίων.
429π.χ και ο λοιμός περνάει μέσα στο γονιδίωμα της ιστορίας.
Τίμησε τον Δία γιατί ο αδελφός του έβγαλε στο σεργιάνι της ανθρωπότητας τον αρχέγονο σκύλο του. Η νύχτα θα είναι μεγάλη και το Συμπόσιο μία αστρική μνήμη.
Ζούμε την εποχή των δονητών και των sex-shop στην πολιτειακή μας σκέψη. Ο δρόμος της αλήθειας μία πλαστική κούκλα και μία Ιέρεια που δεν μπορεί να τελέσει καθαρμούς αν η πολιτεία η ίδια δεν το θέλει. Το κώνειο α το κώνειο ετοιμο πάλι για να δώσει τη λύτρωση...
Μα πρόσεχε γιατί οι αν εσύ κοιμηθείς αυτοί είναι ικανοί να φτιάξουν πλαστικούς αστέρες και νάϊλον μετεωρίτες αφού πρώτα δολοφονήσουν τον Ωγκύστ Σαρλουά.

Σωτήρης Μπότας 21/9/2016 ώρα 00:55
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

Το δικό μου Σύμπαν


Απαλά γλιστράει στο τέλος της και αυτή η ημέρα του Αυγούστου .
Γλυκά ... ήρεμα , αποτραβιέται να ξεκουραστεί , στους κοιτώνες του χρόνου .
Ο ανεμοδείκτης στην καπνοδόχο στο απέναντι σπίτι ,
γυρίζει με φούρια και στο πιό ελαφρό φύσημα του αγέρα .
Τα Τζιτζίκια τραγουδάνε ασταμάτητα και στο καμπαναριό ο σταυρός με γαλάζιο νέον ,
σπάει την μονοτονία του πράσινου του πευκώνα , γύρω από την Εκκλησία .
Οι κεραμοσκεπές ,αληθινά καλλιτεχνήματα ,
διαγράφουν μια λαξευμένη οροσειρά στο ροδακινί του ορίζοντα .
Ένα σμάρι Χελιδόνια πετάνε σε κύκλους ,
στο χλωμόχρυσο φόντο του ουρανού ,
που δίνει ο ήλιος που δύει και ετοιμάζουν την πορεία τους για το βουνό ,όπως κάθε βράδυ .
Εκατοντάδες άσπρες πολύ μικρές , ίσαμε το νύχι του αντίχειρα , σαν από φίλντισι Πεταλουδίτσες , πεταρίζουν επάνω στην τεράστια ακακία στην αυλή μου
και κάθονται στα λουλούδια και στα κλαδιά της ,
κάνοντας την να  φαντάζει , σαν νύφη ντυμένη με τούλια και οργάντζες .
Η γάτα μου η Τανσού ,
ξαπλωμένη νωχελικά στον πάγκο δίπλα μου ,αφήνει το νερένιο χρώμα της γούνας της ,
να στολίζει την πλάση .
Με κοιτάει .
Στα εξαίσια καταγάλαζα μάτια της , λιμνάζει η λέξη ''Σε εμπιστεύομαι ''.

Σε αγαπώ !

Της απαντώ εγώ και εκείνη αφήνει ένα σιγανό μιουρρρρρ .
Μια Σαμιαμιδίνα πρόβαλε από μια σχισμή και με ταχύτητα αναρριχάται στον τοίχο .
Την ακουλουθούν τα δυό μικρά της
.
Φυσάει . ..

Το ρολόϊ χτυπάει την μισή ώρα μετά τις οκτώ το βράδυ .
Ακόμα βλέπω να γράφω .
Μια Νυχτερίδα περνάει σαν σαϊτα σε λοξό πέταγμα
και κουνάει τα φτερά της γοργά , τρεμουλιαστά ,
σαν χορεύτρια στην ''Λίμνη των Κύκνων ''
και πιο πέρα ένας Γκιώνης μονολογεί τον καημό του .
Στην μαρμάρινη ζαρντινιέρα με την φουντωτή φτέρη ,
έχει κάνει την κρυψώνα του , ο γάτος μου ο Πατούχας και ανάμεσα από τα φυλλώματα ,
κρέμονται απτάλικα το ένα του πίσω πόδι και η ουρά του .
Ξαπλανταρωμένος και αδιάφορος για τα πάντα ,απολαμβάνει το ραχάτι του .
Η γειτόνισσα μου στην απέναντι αυλή ,τραγουδάει το ''μήλο μου κόκκινο , ρόϊδο βαμμένο ''
χορεύοντας στα γόνατα την εγγονή της ,
που σε λίγες μέρες θα βυθισθεί στην κολυμπήθρα και θα πάρει το όνομα της .
Τα λουλούδια στα παρτέρια ,έχουν μπερδέψει τα κλωνιά τους ,
σε ένα αρμονικό δέσιμο χρωμάτων .
Μια ντοματιά που φύτρωσε μόνη της ,
ενώνει την δροσερή της μυρωδιά με τα αρώματα της αρμπαρόριζας ,
του βασιλικού και της γαρυφαλλιάς με το βαθύ βυσσινί χρώμα .
Πιό πέρα στην πλατεία ,
οι συγχωριανοί μου αναβιώνουν το αλώνισμα του σταριού και γύρω από το στήχερο ,
τα χλιμιντρίσματα του Αλόγου ,
τα  χαρούμενα ξεφωνητά και τα γέλια των ανθρώπων ,
δεν έχουν τέλος .

Όμορφα !!!

Έχει κατέβει στην βεράντα μου , ο Θεός !
Αυτή η ώρα , είναι η αγαπημένη μου .
Και αυτός γύρω , είναι ο κόσμος μου .
Και ξέρω πια , πως πουθενά αλλού , δεν βρίσκεται ο Παράδεισός μου

Ειρήνη Βαρβαρέσσου

               
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

ΧΩΡΙΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ



Ήτανε τότε που αποφασίσαμε
Να συνοδοιπορίσουμε τον δρόμο των Υάδων
Δεν είχε φως η νύχτα, μόνο...
μόνο το άρωμα από το νυχτολούλουδο
χάραζε μοίρες στην πυξίδα της ψυχής μας
Οι τσέπες μας γεμάτες από σύννεφα
που έπαιζαν το ρόλο του πασατέμπου
σε θερινό σινεμά χωρίς διάλειμμα
Είμασταν μέρος μιας αστρικής ταινίας
χωρίς σκηνοθέτη, χωρίς ηθοποιούς
και θέλαμε να πιστεύουμε και χωρίς τέλος
Μα... ποιός τα βάζει με τις βουλές του σύμπαντος;
Εδώ και οι Θεοί θνητοί  γίνονται.
Βιοπαλαιστές στα αλωνάρια των άστρων
που μετράνε τα χρόνια τους
με τις θημωνιές της Σελήνης
καθώς ο Ταύρος περιδιαβαίνει το φως της
χωρίς φορτίο στην πλάτη.
Ξεκουράσου τώρα πάνω στο δάκρυ του χειμώνα
Οι πυξίδες δεν κάνουν λάθη, παρά μονάχα οι άνθρωποι
Οι αποφάσεις συνοδοιπορούν με συγγνώμες
χωρίς σύννεφα στις τσέπες τους
Μα που ξέρεις...
αύριο, μιά συγγνώμη
μπορεί να είναι ο καλύτερος σύντροφος
για το επόμενο ταξίδι...

Σωτήρης Μπότας
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

ΕΚΑΤΟΝ ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ ...


Αλφαράντ, μοναχικέ οδοιπόρε του Όφεως, ποιά λύτρωση ζητάνε τα έτη σου στο μακρινό τους ταξίδι;
Σε αναζητώ; Ή με αναζητάς;
Νίπτω και εγώ τας χείρας μου στην Ύδρα του σύμπαντος.
Το φάντασμα του Δία, ορατό κάτω από ειδικές συνθήκες.
Ερωτεύομαι και πεθαίνω…
Θα σε δω, θα σε βρω, μικρή η γειτονιά του σύμπαντος
Και οι μάντρες του χρόνου
γεμάτες από δικά μου συνθήματα
Εγώ ο Απόλλων, εγώ και ο Πύθωνας
Εγώ ένα φθαρτό σύμβολο μπλεγμένο στις μαθηματικές νότες του Ορφέα
Αρφαράντ γελάς τυλιγμένος στον πορτοκαλί σου χιτώνα
Μα γνώριζέ το, έχουμε ένα κοινό: είμαστε και οι δύο κατασκευασμένοι με ημερομηνία λήξεως
Χα… το πίστεψες; Δεν είναι έτσι !
Εγώ σε ανακάλυψα, εγώ σε συμβόλισα, εγώ σε εξιστόρησα.
Αρφαράντ, το φως μου, αν και δεν είναι ορατό για τα μάτια σου, είναι μεγαλύτερο απ΄τα δικά σου 175 έτη φωτός. Μια στιγμή στο χωροχρόνο.
Εγώ έχω σκέψη και οριοθετώ αυτό που θέλω να έχω δίπλα μου και να συνυπάρχω. Εγώ συνδιαλέγομαι και διαλέγω.
Αρφαράντ, εσύ θα παραμείνεις ο μοναχικός του Όφεως γιατί έτσι σου ετάχθη...

Σωτήρης Μπότας

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

.

O Hρακλής είχε αποφασίσει να ανεβάσει τον Πέμπτο στο στερέωμα.
Η Μεγάλη Άρκτος δε θα έμενε μόνη της. Ντενέμπολα η Ύδρα δε θα σε σβύσει.
Καλοκαίρι. Κανείς δεν είδε τα βήματα πάνω στην παραλία. Ο Μικρός Λέων αγνάντευε τον Ισημερινό. Αλγκέϊμπα ακόμα δεν έχεις γράψει το τελευταίο γράμμα. Ω, στο μεγαλείο της νύχτας! Οι αθάνατοι συγχωρούν τις αμαρτίες τους περιγελώντας τους θνητούς γιατί τους χάρισαν το μίσος και το φόβο. Η Μέδουσα φοβάται τη χρυσή βροχή μα δεν κατόρθωσε να πετρώσει το χρόνο.
Κάτω απ' τα πόδια της το κυκλάμινο ετοιμάζεται να σχίσει το βράχο.
Ο Παρθενώνας ατενίζει τη Χελώνα ακίνητη στο χρόνο πόσο εύκολα την κυκλώνουν τα καράβια. Στην απέναντι παραλία θα σου δείξω το ρέμα που οδηγεί στη μυστική σπηλιά. Ο οψιανός κοφτερός ακόμα σχίζει σιωπηλά το παραπέτασμα της Ιστορίας. Αύριο θα φορέσω τα λευκά και μια χειροπέδα στο χέρι για να σύρω την ελευθερία μου σ' ένα φανταστικό γυάλινο κόσμο που κρατάω στα χέρια μου.
Ζειν κατά πάθος χωρίς χρέος χωρίς πορεία. Η Νεμέα τον είχε μεθύσει και οι φωνές του ανέβηκαν να χαϊδέψουν την κόμη της Βερενίκης. Πολύ σιωπή.
Ο τελευταίος τζίτζικας μελοποιεί τη ραψωδία του καλοκαιριού. Αύριο η παραλία θάναι άδεια.
Ποιός θα δει το κύμα που θα εκβράσει τη Μέδουσα; Άκακη, κρυστάλινη χωρίς το φόβο του κεντριού. Η Αθηνά περιμένει το δώρο της. Η ασπίδα δε θάναι πιά άδεια. Ένα κομματάκι ατόφιο χρυσάφι ονειρεύεται να ενωθεί με το άγαλμα του Δία. Δε θα γίνει ποτέ. Μα το όνειρο ζει. Στις Εσπερίδες θα αναζητούν το ζαβολιάρη κήρυκα.
Ο Αύγουστος τελειώνει. Ο Θησέας θα επιστρέψει στην Αθήνα αφήνοντας ανέπαφο το λαβύρινθο. Άλλωστε η Αριάδνη δεν του χάρισε το μίτο μα έβαλε καλά μεσ' τη ψυχή του τούτο το κατασκεύασμα. Προσωπική υπόθεση η Έξοδος. Αλλά ο Κρατήρας γεμάτος κρασί μεθάει ακόμα το Λέοντα. Η Έξοδος προσωπική υπόθεση. Ντενέμπολα, η ψυχή λαμπυρίζει στη δική της εντροπία. Τίποτα δε χάνεται. Ακόμα και ο κρυστάλλινος κόσμος μπορεί να γίνει βώλος στα χέρια ενός παιδιού. Θα αναζητάει το μαγικό χρησμό κρατώντας τον στα χέρια του. 
Ο Εύριπος γυρίζει τα νερά του πέρα-δώθε. Καθάρια θάλασσα. Γιατί προσπαθείς εσύ λοιπόν να ηρεμίσεις την ψυχή σου; Η ιερή τρέλλα της αντάρας θα στεφανώσει τους νεκρούς χρήζοντάς τους αθάνατους στο βασίλειο της μνήμης. 
Καμιά φωτιά. Το Ωμέγα του Ουρανού φεύγει με το χάραμα του φωτός παίρνοντας όλη τη φωτιά δώρο για την ψυχή του.
 Η Έξοδος προσωπική
υπόθεση. Άλλωστε η παντολέτειρα φλόγα δίνει τη λύση σε κάθε φυγή.
Φυγή ή ταξίδι, πεσ' το όπως θες, αλλά κάντο. Τα αποτυπώματα βημάτων σε μιά νωπή παραλία δε μένουν για πολύ. Ένα εφήμερο παιχνίδι στα χέρια διαμορφώνει έναν ολόκληρο κόσμο που ποτέ δε θα δούμε.
Ώ! Εγώ φεύγω κάθε Αύγουστο. Καλή Επάνοδο.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ

Διαβάστε Περισσότερα »